317694698Dr n. med. Karolina Bukowska-Strakova.

Jestem absolwentką kierunku analityka medyczna na UJ CM, w 2009 uzyskałam stopień naukowy doktora nauk medycznych, a w 2011 tytuł specjalisty w laboratoryjnej immunologii medycznej. W tym roku ukończyłam również kształcenie specjalizacyjne w dziedzinie hematologii medycznej. Odbyłam również szkolenie podyplomowe w zakresie prawa medycznego.

Od początku swojej kariery zawodowej jestem aktywnie związana zawodem diagnosty - z jednej strony pracując jako starszy asystent diagnostyki laboratoryjnej w Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym w Krakowie, gdzie kieruję pracownią specjalistyczną, zajmującą się diagnostyką i monitorowaniem rozrostów hematologicznych u dzieci - a z drugiej, pracując jako adiunkt na Wydziale Lekarskim UJ CM, przygotowuję młodych adeptów do zawodu diagnosty. Wypromowałam 10 prac magisterskich na kierunku analityka medyczna, a część studentów wykonujących prace magisterskie pod moim kierunkiem wygrało konkursy na najlepszą pracę zarówno na poziomie Uczelni, jak również na poziomie ogólnopolskim. Prowadzę również staże i kursy specjalizacyjne dla lekarzy oraz dla diagnostów laboratoryjnych, wielokrotnie pełniąc również rolę kierownika specjalizacji.
Angażuję się także w działania popularyzujące naukę oraz medycynę laboratoryjną, biorąc udział ze swoim kołem naukowym w przedsięwzięciach popularyzujących naukę, tj. Noc Naukowców czy Festiwal Nauki. Byłam również głównym autorem i pomysłodawcą filmu promującego zawód diagnosty, który w 2021 był szeroko promowany w mediach społecznościowych oraz w prasie branżowej.
W ramach działalności naukowej, opublikowałam jako autor lub współautor ponad 69 artykułów naukowych, o łącznym współczynniku oddziaływania IF 255 w tym w czasopismach, takich jak Blood czy Cancer Research. Były one cytowane ponad 846 razy, a mój H-index wynosi obecnie 18. Jestem też autorem lub współautorem kilku rozdziałów w podręcznikach, oraz licznych doniesień konferencyjnych.

W roku 2020 przygotowywałam uwagi do ustawy o medycynie laboratoryjnej w kwestii dostępu do zawodu, za co zostałam wyróżniona nagrodą KRDL dla zasłużonego diagnosty. Niestety Ministerstwo nie uwzględniło tych uwag.

W roku 2019 zaangażowałam się w działalność związkową, rozumiejąc, że walka o prestiż zawodu to również walka o godne zarobki osób go wykonujących. W październiku 2021 zostałam wybrana na przewodniczącą Zarządu Krajowego KZZPMLD. W ramach struktur związkowych odbyłam wiele spotkań w Ministerstwie Zdrowia, uczestnicząc m.in. w zespołach trójstronnych ds. ochrony zdrowia, opiniując wszelkie akty prawne dotyczące naszego zawodu czy dotyczące diagnostyki/medycyny laboratoryjnej, czyli de facto prawie wszystkie akty dotyczące ochrony zdrowia, jako że medycyna laboratoryjna jest nierozerwalnie związana z każdą z jej dziedzin, począwszy od POZ, przez AOS po szpitalnictwo. Jesienią 2021 roku w efekcie ustaleń poczynionych na spotkaniu z przedstawicielami naszego Związku Zawodowego z Ministerstwem Zdrowia, w grudniu 2021 Minister Zdrowia powołał z naszej inicjatywy zespół ds. strategii rozwoju medycyny laboratoryjnej. W ramach tego zespołu kierowałam podzespołem ds. kadr. Propozycje naszego podzespołu dotyczące poszerzenia uprawnień oraz wzmocnienia roli diagnosty, w tym w szczególności diagnosty specjalisty, nie znalazły niestety odzwierciedlenia w znowelizowanej ustawie.

Doświadczenia mojej działalności społecznej uświadomiły mi jak wielki jest brak zrozumienia przez ustawodawcę specyfiki i wagi naszego zawodu, a co najważniejsze, jak powszechna jest nieznajomość naszych wysokich kwalifikacji. Zrozumiałam, że obecnie jako środowisko nie jesteśmy podmiotem lecz jedynie przedmiotem we własnej brażny, że bez wzmocnienia merytorycznego przedstawicieli naszego środowiska, nasz głos nigdy nie będzie usłyszany czy wysłuchany. Że nie ma wizji wykorzystania oraz rozwoju kompetencji diagnostów w świetle pędzącego do przodu i zmieniającego się świata medycyny.

W świetle powyższego uważam, że palące sprawy, które należy bezwzględnie w nadchodzącej kadencji KRDL rozwiązać to:

  • wzmocnienie roli diagnosty, oraz - w szczególności - roli diagnosty specjalisty w zespołach diagnostyczno-terpauetycznych. Jako związek zawodowy wiemy, że obecnie posiadanie tytułu specjalisty zamiast powodem do dumy, może okazać się źródłem frustracji, ponieważ cześć pracodawców powołując się na ustawę o diagnostyce laboratoryjnej, neguje konieczność posiadania przez diagnostę tytułu specjalisty. Nowela ustawy niestety nic w tym względzie nie zmieniała. Po co nam zatem płatne specjalizacje, skoro nie umiemy systemowo wykorzystać i docenić naszych specjalistów?
  • wprowadzenie porady oraz opieki diagnostycznej, jako usług, które będą mogły być realnie udzielane bezpośrednio do pacjenta w ramach indywidualnej praktyki zawodowej. Bez poszerzenia uprawnień zawodowych o te usługi, indywidualna praktyka to czysta fikcja i może się okazać przepisem przeciwskutecznym, wypychającym diagnostów na samozatrudnienie w celu omijania ustawy o minimalnych wynagrodzeniach;
  • konieczność wprowadzenia norm zatrudnia w MLD, będących dobrze skonstruowaną pochodną takich zmiennych jak choćby rodzaj MLD, tryb pracy czy struktura zatrudnienia. Jednocześnie należy pracować nad wprowadzeniem wymogów kadrowych w tzw. rozporządzeniach koszykowych, wskazując – wzorem innych zawodów – na konieczność zatrudniania odpowiednio wykwalifikowanej kadry przy udzielaniu świadczeń danego typu, a nie tak jak obecnie – wyłącznie wymóg wpisu MLD na listę.
  • odrębne finansowanie badań laboratoryjnych, co pozwoli na uczynienie zawodu prawdziwie samodzielnym;
  • wzmocnienie opiniotwórczej roli Izby, w tym wzmocnienie roli diagnosty jako niezbędnego ogniwa merytorycznego w procesie diagnostyczno-terapeutycznym, wspierając nie tylko szkolenia, ale również wspierając stronę wydawniczą w postaci publikacji książkowych, co udokumentuje siłę merytoryczną środowiska;
  • harmonizacja kształcenia na kierunku analityka medyczna, umożliwiająca łatwiejsze uznawanie kwalifikacji zawodowych za granicą;
  • i wreszcie – konsolidację poszczególnych organizacji czy towarzystw w strategicznych dla całego środowiska sprawach, aby wzmocnić na zewnątrz przekaz w sprawach, co do których całe środowisko jest zgodne.
­